Frogtie (vonny)

Vandaag was het de dag voor de frogtie. Op z'n minst. Dat wist ik in ieder geval al. Vandaar ook dat ik een grappig groenig t-shirt aan had en een groene string; die laatste vandaag nog gekocht.

Na het omkleden vond ik me al snel op m'n  knieen met mijn armen vast aan het touw rond mijn dijen/enkels. Op zich niet zo vervelend, leek net alsof je op je knieen zit, maar dan met wat touw rond en tussen je benen. Dat maakt het al iets vervelender, wat het nog vervelender maakte was dat ik mijn handen slecht kwijt kon. Maar het vervelendste kwam nog: ik mocht even naar de aanliggende kamer `kruipen'. Volgens de wikipedia laat de frogtie nog ruimte over om te kruipen, al is het een beetje raar. Nou, dan mogen ze dat van mij eens voordoen, want ik verplaatste me met een meter per kwartier of zo. Niet leuk! Toen mocht ik de vloer gaan stofzuigen en dweilen; maar nog steeds in de touwtjes. Na wat uitgeprobeer kwam ik op mijn kont te zitten, bijna in een kleermakers zit. Afgezien van een en ander omvalgevaar (met je hoofd in een (gelukkig ongebruikte) openhaard en maar proberen omhoog te komen is niet grappig), lukt het verplaatsen wel een stuk beter.

Desalniettemin was het stofzuigen nog steeds niet bepaald makkelijk. Gepaard met het feit dat ik mijn bril niet op had bracht dat het volgende resultaat: een stukje overgeslagen. Resultaat daarvan was dat ik met mijn haren erbij werd getrokken om het van dichtbij te keuren, zodat ik weer eens omviel. Een goede gelegenheid voor pluu om het achtergelaten stof nog eens demonstratief over mijn gezicht heen te strooien. Even leek het net als een overdreven verhaaltje dat je op internet leest, maar het werkte wel effectief om mijn inmiddels aanzienlijke vermoeidheid om te zetten in evenveel subbigheid.

Echter, het stofzuigen mocht ik nagenoeg overnieuw doen. Naast de plek die ik vergeten was, was ook de plek rond mijn hoofd weer bezaaid met afgestuiterd/weggeblazen stof en kruimels en weet ik wat allemaal. Toen ik daar weer mee bezig was, werd ook alvast een nat doekje in mijn gezicht geworpen, daar kon ik straks mee dweilen. Het effect was gelijk aan dat van het vuil, maar ik probeerde me maar te concentreren op het schoonmaken. Eenmaal daar mee klaar mocht ik even poseren voor wat fotos, waarna er een blinddoek voor en een gag in werd gedaan en maar een doek over me heen werd gegooid.

Na een aantal keer verzitten, gaan liggen en weer zitten, en weer liggen, had ik een houding te pakken die het minst oncomfortabel was. En ik wachtte, ik hoorde pluu wegtiepen op haar computer, niet ver weg. Ik begon langzaam weer rustig te worden, mijn subbigheid zakte ietsjes weg. Evelien kwam weer binnen en aaide me even. Pluu en evelien aaiden me allebei. Ik had het idee hier nu al een hele tijd te liggen, en de strelingen voelden zacht, ook al was ik redelijk ver teruggetrokken en nauwelijks responsief.

Totdat plotseling een lading ijskoud water over me heen werd gegoten! Ik schrok me rot en probeerde onder het water uit te komen, natuurlijk geheel tevergeefs. Het doek werd van me afgetrokken en ik werd nog een stukje verder ingeknoopt, totdat ik met alleen maar m'n doorweekte schouders en mijn achterhoofd in de plas water op de vloer lag, de rest in de touwen naar boven getrokken. Nog voordat ik geheel bijgekomen was van mijn vorige natte pak, kwam er alweer water naar beneden... dit keer ook wat in mijn neus, met als gevolg dat ik mezelf maar even helemaal overeind trok in de hoop het water weer uit mijn neus te kunnen blazen.

Verdwaasd en een beetje verdwaald ben ik de volgende paar minuten doorgekomen. Langzaamaan begonnen mijn voeten te slapen, en om te testen of ik er nog wat in voelde werden ze maar even met de cane bewerkt. Nu had ik al een hekel aan dat ding, die werd er op deze manier niet minder op.  Uiteindelijk toch maar weer neergelaten, mijn linkerbeen losgemaakt (m'n knie was inmiddels helemaal verkrampt en ik kon m'n been eerst niet goed strekken), en evelien kwam bij me zitten om me te ondersteunen en me warm te houden. Uiteindelijk nog naar de andere kamer verplaatst (hinkelend, m'n rechterarm en been zaten nog vast) en gegeten, en gelukkig halverwege het eten ook m'n andere been losgemaakt gekregen en zodoende weer vrij. Hoewel het spel anders dan de laatste paar keren, was ik toch zeker niet ontstemt over het spel van die dag.