Deze bondageshow stond in het thema van nippertjes, stressen en spontane improvisatie. De show die we in gedachten hadden was ambitieus: niet alleen een “simpele” bondage, maar een hele “theatershow” eromheen met een “thema”, een paaldansact van Tienepien, en het geheel getimed op muziek (met dank aan Sweet-Lara voor het bewerken van Tubular Bells). Met zo’n groots geplanned project, en te weinig tijd om dit alles te oefenen moesten er haast wel dingen mis gaan. En er is dan ook nogal wat mis gegaan. Zowel tijdens de generale repetitie als tijdens de show zelf. Maarja, de muziek draait, er staan mensen te kijken, je mot wat, dus je improviseert er op los met een zelfverzekerde glimlach terwijl je van binnen denkt van, shit shit shit shit. Touw in elkaar gedraaid. Shit! Timing niet goed. Shit! Arrrgh knoopje blijft steken, damndamndamn!
Toch heb ik zelden zoveel complimenten gehad voor
mijn
knoopwerk als deze avond. Kennelijk is mijn gekluns niemand opgevallen?
“Houdt
je gezicht strak, stoer blijven kijken, improviseer als wat je van plan
was mis
loopt, en boven alles: wat er ook gebeurt, doe alsof het erbij hoort”.
De
ingredienten voor een geslaagde show als van binnen tot buiten
repeteren er
niet in zit.
Maar stressen was het wel! Om al te beginnen bij de aankleding. Op de dag zelf heb ik nog mijn kledij moeten samenstellen. Voor wie het niet begrepen had: ik was een “spin”, tienepien was een “vlinder”. Dus ik moest er “spinnig” uit zien.. wel te doen voor halloween zou je denken? Helaas, de feestwinkel heeft heksen, vampiers, hoedjes met spinnen erop, maar geen spin-kostuum. Whaaaaa, wat dan? Passen, combineren, en vertrouwen dat mijn make-up skills goed genoeg zijn om mezelf er eng genoeg uit te laten zien? Stress, stress. Ziet het er wel uit als een spin met een vlinder, zijn Tienepien en ik niet meer een soort “de Dood en het niet-zo-onschuldige meisje”? Aan de andere kant.. daz ook een leuk thema.. “Zolang ik maar duister, dreigend en sexy ben.”
Voor de zelf-suspension als spin had ik prachtig zwart touw bij BindMe besteld. Dat helaas niet op tijd leek aan te komen.. de hele dag thuis geweest.. uitgekeken naar een TNT-busje.. geen postbode gezien. Uiteindelijk pak je dan toch maar je spullen en ga je richting de showboat, je wilt tenslotte niet te laat komen. Om onderweg naar de tramhalte bij stom toeval een TNT-busje tegen het lijf te lopen! Last minute nog mijn touwtjes in handen, die nog nat waren van het verven en opsturen. Hoezo “nippertje”?
Tja, na een hoop geren en gevlieg kom je dan
uiteindelijk op
de showboat aan, bepakt en bezakt met acceptable kledij en materiaal.
Een
snelle generale, waarbij Tienepien spontaan is vergeten wanneer ze op
moet, ik
een verkeerde suspension oefen (“Pluu, licht het nu aan mij dat het
vandaag
heel anders voelde als de vorige keer?”) en mezelf half wurg in mijn
stoere-cape.
Een slechte generale is een goede voorstelling nietwaar? Zeggen ze,
maar voor
mijn gemoedsrust had de laatste keer oefenen ietsje.. noujah..
gestructureerder
mogen gaan.
Mijn kalme zelfverzekerheid (ahum!) werd nog
verder
versterkt door de ontdekking dat Manita wel een zeer interessant
“voorprogramma”
voor me had geregeld. “Bondageshow met Bob van Ropemarks (himself!) en
een
pasgetrouwd bruidje (niet zijn eigen)”. Prestatiedruk? Welnee... Ik en
Tienepien zijn tenslotte de hoofdact maar.. Natuuuurlijk is iedereen
Bob
vergeten zodra ik en Tienepien onze buitengewoon spetterende, goed
geoefende en
alleszins imposante entree maken. Positive
thinking! Pluutje, pluutje, I’m the man, if I can’t do it no
one can!
Goed, en daar zit je dan aan het begin van de show op je knieen, Pluu de grote dominante spin. Jah, dat element was wel geplanned. Licht uit, Pluu is een klein spinnig bolletje, licht en muziek gaan langzaam aan, en de grote enge spin wordt langzaam wakker en komt langzaam omhoog. Interactie met het publiek, dreigen en enge bekken trekken. Een of andere pipo loopt door mijn showvloer heen. Ik “jaag” hem mijn territorium uit. Met veel theatraal vertoon maak ik mijn vooraf geknoopte heupgordel aan de takel en maak in een charmante zwiep. Zwiep! Dat was het signaal dat ik omhoog wilde, zo dacht mijn vriend die de knoppen van de takel bediende. Dus daar ging ik. Terwijl mijn “zelfsuspension” nog niet klaar was, er moest nog een been vast. “Doen alsof het zo hoort”, zei ik tegen mijzelf, dus hangend in de lucht knoop ik dreigend kijkend mijn eigen been vast. “Dat maakte heel veel indruk op me, dat je zo stoer aan het knopen was terwijl je al in de lucht hing” hoorde ik achteraf. “Jah... dan kan iedereen het goed zien.. goed bedacht heh?? (ahum..).
“Poink!” deed toen iets en ik schoot 5 cm naar beneden. “Oeh!” schrok het publiek. Ik deelde hun sentiment. Als ik 3 meter boven de grond hang houdt ik niet van “poink”. Ik weet nogsteeds niet wat het geweest is: waarschijnlijk een klein beetje speling in mijn knoopwerk, of een karabijner die “omklapte” (dat hebben die van ons wel eens vaker gedaan). In ieder geval niets gevaarlijks, want ik had de heupband vooraf geknoopt en goed gecontroleerd. Die heupband was veilig. Punt. In de lucht tijdens een show is geen moment voor twijfel over je eigen knoopwerk: als IK me door “poink” op de kast laat jagen, hoe kan ik dan ooit mijn publiek overtuigen? Dus geen tijd om mezelf krampachtig vast te houden aan het touw om van de schrik te bekomen.. Adem in, adem uit, adrealinestoot, handen los, achterover ondersteboven draaien en met losse handen zwieren in de lucht. Ja, dat zwieren was geplanned. De “poink” vooraf niet.
De rest van de show heb ik van het publiek niet veel meer meegekregen. Ik was compleet gefocussed op Tienepien, het knoopwerk, de touwen en de muziek. Achteraf hoor ik dat er vervelende mensen door mijn show heen gepraat hebben en daarop aangesproken zijn door Manita. Dat er iemand met een drankje tussen mij en Tienepien is doorgelopen terwijl ik in de takels hing en zij ondersteboven aan een paal. Niets van gezien. Ik had mijn aandacht elders nodig. Volgens mij had Manita in haar blote kont kunnen gaan hoela-hoepen tijdens mijn show en ik zou me er niet door hebben laten afleiden. (Mijn publiek wel vrees ik.. dus toch maar goed dat ze dat niet gedaan heeft.)
Al met al een show vol verrassingen, zowel voor het publiek als voor Tienepien en mij. Erg leuk om te doen, maar ook erg stressvol en buitengewoon vermoeidend. Hoewel het publiek tevreden en enthousiast was hoop ik voor een volgende show meer te kunnen oefenen, zeker als ik een volgende keer net zoiets ambitieus van plan ben als nu!
